ΕΡΕΥΝΑ

Καιρός για κλάδεμα. Τουλάχιστον στα πεδινά της Αιγιάλειας. Τελειώνοντας ο Γενάρης και μπαίνοντας ο Φλεβάρης, παίρνουν φωτιά οι ψαλίδες και τα κλαδευτήρια. Όσο είναι κάτω οι χυμοί των φυτών. Αυτό η εμπειρική γεωπονία το συνδυάζει και με τις φάσεις του φεγγαριού. Για να μη σαπίζουν τα ξύλα ή να μην τα τρώει το σαράκι. Και το πετυχαίνουν. Γίνονται βέβαια και άκαιρα κλαδέματα,

Οι ανάπηροι (με ποσοστό 67%) αποδεδειγμένης αναπηρίας, περνάνε από την τρύπα της βελόνας, επανεξετάζονται και αμφισβητούνται στο πλαίσιο των μέτρων να μη σπαταλάται η δημόσια χορηγία για την περίπτωσή τους, επειδή, τυχόν, ελάχιστοι, συνέβη να πριμοδοτήθηκαν με κάποια ποσοστά ώστε η υπάρχουσα αναπηρία τους να γίνει συντάξιμη. Όπως και να έχει το πράγμα, δεν ήταν αυτοί

Το εορταστικό δωδεκαήμερο πέρασε κι από χτες, κάθε κατεργάρης στη θέση του. Ο όρος δεν έχει την ηθική έννοια της παλιανθρωπιάς, αλλά εκείνη της δουλείας όπου ο αιχμάλωτος των πειρατών και ο δούλος, περίπου ίδιοι, κακοποιός καταδικασμένος να κωπηλατεί στα κάτεργα, έπρεπε να κατεβεί στο αμπάρι του πλοίου και να καθίσει στη θέση του ‘‘ερέτη’’ να πιάσει το κουπί μαζί με τους άλλους

Το θέμα στη συντροφιά, συνταξιούχων διαφόρων υπηρεσιών και επαγγελμάτων, που φιλοσοφεί πότε-πότε, ήταν η ποιότητα και η ποσότητα. Έννοιες με διαστάσεις από την απλή βιοτική μέριμνα μέχρι τις απώτατες προεκτάσεις της σκέψης και τις επιθυμίες της ψυχής μας. Ποια επιδίωξη θα πρέπει ή θα έπρεπε να αποτελούσε το άμεσο και διαρκέστερο ενδιαφέρον μας ; Η ποσότητα σε χορταίνει, ι

Το χειρότερο που συνέβη, την περίοδο της πλασματικής ευημερίας μας δεν είναι ότι δεν κάναμε καλό κουμάντο στην παραγωγή αγαθών και στην τακτοποίηση των εσωτερικών και εξωτερικών υποχρεώσεών μας αλλ’ ότι κατασπαταλήσαμε το μέλλον, το δικό μας, των μικρών παιδιών και εκείνων που ακόμη δε γεννήθηκαν. Πλασματική η ευημερία μας. Και επειδή κατά τη λαϊκή σοφία «όλα εδώ πληρώνονται»,