|
Παρασκευή, 25 Δεκέμβριος 2009 11:46 |
|
ΤΟ ΧΡΕΟΣ κάνει τον άνθρωπο δούλο, μας συμβούλευαν, όταν μαθητεύαμε στο γυμνάσιο και στη ζωή. Οι ηττημένοι στους πολέμους, γίνονταν φόρου υποτελείς στους νικητές. Καταβάλλοντας φόρους
σε επαχθείς φορολογίες, δεν έχεις περιθώρια να ανασυνταχθείς και να γίνεις επικίνδυνος. Την εθνική κυριαρχία επικαλέστηκε ο Πρωθυπουργός μας. Αδόκιμη χαρακτηρίστηκε η φράση του. Όταν είμαστε υπερχρεωμένοι σε τρίτους, όλα είναι ενδεχόμενα. Να γίνουν επικυρίαρχοι στον τόπο μας οι εταίροι της ευρωπαϊκής οικονομικής Κοινότητας. Εσείς δε δικαιούσθε δια να ομιλείτε, θα μας πουν κάποια στιγμή, όχι αντιγράφοντας το μακαρίτη Κουτσόγιωργα, αλλά για το λόγο ότι είμαστε «κολοβοί». Υπήρξατε σπάταλοι, αδέξιοι διαχειριστές του δημόσιου πλούτου, καθόλου παραγωγικοί, τρώγατε από τα έτοιμα τόσα χρόνια και τώρα που «ο κόμπος έφτασε στο χτένι» ο τελευταίος , εμείς δηλαδή, να κλείσει την πόρτα.. Κλείνοντάς την μένουμε έξω, μαζί με τη δυστυχία, την αναδουλειά, την ανεργία, την αφραγκία, με το κεφάλι κάτω, γινόμαστε από τη μια στιγμή στην άλλη από Έλληνες...ραγιάδες. Μπήκαμε στην ΟΝΕ και πασαλειφτήκαμε με το μέλι, αν μέναμε εκτός ΟΝΕ τα πράγματα θα ήταν τρις χειρότερα. Όταν οι Κοινοτικές οδηγίες αντικαθιστούν τους νόμους της χώρας μας, το εθνικό δίκαιο είναι κατώτερο έναντι του ευρωπαϊκού, η χώρα διοικείται κατά το πρότυπο των ευρωπαϊκών συστημάτων και όταν οδηγίες λιτότητας έρχονται κι αυτές εξ Εσπερίας, όταν θα πεινάσει ο λαός μας προκειμένου να περάσει ο προϋπολογισμός όπως οι αξιότιμοι Επίτροποι της ευρωπαϊκής οικονομικής διαχείρισης καθορίζουν, όντως έχει η εθνική κυριαρχία εκχωρηθεί στους δανειστές μας. Αναρωτήθηκε κανένας, σοβαρά, γιατί τόσο ευρωπαϊκό χρηματοδοτικό ενδιαφέρον για την τουριστική μας ανάπτυξη, το οδικό και σιδηροδρομικό δίκτυο, τα λιμάνια, το περιβάλλον; Με το αζημίωτο επενδύουν; Μόλις σταματήσουν και οι επιδοτήσεις των αγροτών, τότε είναι που θα βγουν στους δρόμους και οι πεθαμένοι. Οι κυβερνήσεις μας, υπό τη σκιά της Κομισιόν, τι ανάπτυξη να κάμουν; Πώς να διασφαλιστούν τουλάχιστον αυτοτελείς πόροι να λειτουργήσουμε ως Κράτος, όταν δεν είμαστε διατεθειμένοι να δουλέψουμε και να μην αγοράζουμε τα πάντα χωρίς να παράγουμε τίποτα; Κάποτε οι δημόσιοι υπάλληλοι, εξαθλιωμένοι, ήταν η χλεύη (και η βιτρίνα) του αδύναμου κρατικού συστήματος. Περάσαμε μια περίοδο ιδιωτικής ανάπτυξης και ευημερίας και ο υπαλληλισμός περιφρονήθηκε. Σήμερα, το κράτος, σ΄αυτούς τους δύστυχους επιστρέφει και τους κόβει τη μπουκιά στη μέση να καλύψει τα ελλείμματά του, επειδή μόνον αυτή την κατηγορία εργαζομένων ελέγχει απόλυτα. Τα άλλα ψάρια, τα πιο εύρωστα και δυναμικά τρύπησαν την απόχη και βγήκαν έξω. Άντε πιάστα. Ομολογημένη φοροδιαφυγή πολλών δισεκατομμυρίων, αυτή και μόνη εάν έμπαινε στα ταμεία του Κράτους θα είμαστε τουλάχιστον αυτάρκεις. Όταν έρθει η ώρα (και δεν είναι μακριά) να αγοράζουμε μια μερίδα κρέας, μια φέτα καρπούζι, ένα μήλο για κάθε άτομο, να μην πετάμε στα σκουπίδια περισσότερα απ’ όσα προμηθευόμαστε, τότε όλα θα...σιάξουν. Γιατί αυτή είναι η Ευρώπη των λαών. Μπαίνουμε σε περίοδο έσχατης φτώχιας. Όσοι ζήσαμε τις συνθήκες Κατοχής της χώρας στο Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο ανασύρουμε εφιαλτικούς συνειρμούς και μ’ αυτά που συμβαίνουν και ακούονται, φοβούμαστε περισσότερο.... |
