|
Σάββατο, 03 Απρίλιος 2010 09:13 |
|
Κι όλο λέω να ξεφύγω. Να γράψω κάτι άλλο. Κάτι έξω από τη διαδρομή της εβδομάδος του πάθους. Κι ό νους μου πάλι εκεί -πάλι; σ’ εκείνη την «εν πολλαίς αμαρτίες» .Αναλογίζομαι εκείνο το… «αμαρτιών μου τα πλήθη» και με πιάνει ρίγος. Και ξανά ο νους μου να τριγυρίζει
στην περίπτωσή της-στην περίπτωσή μας. Ναι, αμαρτιών μου τα πλήθη. Δηλαδή όχι τίποτε από εκείνα τα ηχηρά φονεύσεις , μοιχεύσεις ,κλέψεις, ψευδομαρτυρήσεις ! Α, όχι. Μικροπταίσματα της καθημερινότητας. Μικροαπάτες .Όλα σε …σμίκρυνση !-Να εξομολογηθούμε λοιπόν;-Συλλογίζομαι ποιος τάχα απ` όλους μας θά ’χε την εντιμότητα να τα πει .Όχι στον παπά. Στον εαυτό του !Να ομολογήσει με το χέρι στην καρδιά όλα εκείνα τα …ατοπήματα τα ανομήματα που σιγά – σιγά γίνονται ένα πλήθος και το ειδικό τους βάρος μέρα τη μέρα σωρεύεται ένα βάρος στην ψυχή. Μια πέτρα στο λαιμό. Ένα πήδημα στο χάος. Μην τάχα χρειάζεται η κλοπή, ο φόνος η μοιχεία για να πάρεις της ανομίας τον τίτλο. Την ετικέτα του αμαρτωλού; Κι εκείνο το μίσος ; Εκείνος ο φθόνος; Κι εκείνη η σκληρότητα; Και τον ζητιάνο που απόδιωξες; Και το σκυλί που κλώτσησες; Τον άρρωστο που δεν επισκέφθηκες ή το φίλο σου που αναίτια έβρισες; Τον μικρό που έδειρες γιατί κάτι ξέχασε;Δεν είναι όλα τούτα δω τα αμελητέα , τα πταίσματα, οι παρωνυχίδες, δεν είναι- ρωτάω αμαρτιών τα πλήθη ;Εξομολογητικός ο τόνος σήμερα. Συμπαθάτε με .Με συγκλονίζει ετούτη η σκηνή της συντριβής εκείνο το.. «Οίμοι λέγουσα» που γονατίζει. Κι η τρυφερότητα της γυναικείας φροντίδας που ζητάει να καθαρίσει στα δάκρυά της «τους πόδας του»και να τους σφουγγίσει με τα μαλλιά της . Δύσκολο βέβαια να φτάσει ο σύγχρονος άνθρωπος στο ύψος αυτής της πράξης ή έστω του διαλογισμού της. Συνηθέστερη η…φυγή! Να ξεφύγουμε ζητάμε και όχι να αντιμετωπίσουμε «κριμάτων τας αβύσσους»Για δικαιολογίες ψάχνουμε. Αναγωγές σε παραδείγματα άλλων .Συγκρίσεις με το …χειρότερο. Κι ούτε ποτέ διανοηθήκαμε να οριστικοποιήσουμε την απόφαση της μετανοίας. Της άρνησης στον πειρασμό. Κάνουμε το σταυρό μας. Ανάβουμε το κερί μας, δίνουμε και την ελεημοσύνη μας. Φιλάμε και το χέρι του Δεσπότη εάν τύχη μπροστά μας και ήσυχοι που ξεπληρώσαμε το χρέος της συνειδήσεώς μας ξαναρχίζουμε εκείνα τα μικρά τα …ασήμαντα, τα μικροανομήματα που όμως αθροίζονται σε…αμαρτιών τα πλήθη. Δεν είναι έτσι ; Σταύρος Ιντζεγιάννης |
