|
Σάββατο, 12 Ιούνιος 2010 10:04 |
|
Ο μήνας αυτός περιέχει άλλη μια Καλαβρυτινή επέτειο. Την επέτειο της απόκρουσης του Ιμπραήμ, όταν οι καλόγηροι του Μ. Σπηλαίου και οι οπλαρχηγοί των γύρω χωριών (με πλήθος γυναικόπαιδων που είχαν ζητήσει καταφύγιο στο μοναστήρι) αντιμετώπισαν πολυήμερη πολιορκία του Ιμπραήμ Πασά της Αιγύπτου, όταν το 1827, κάνοντας εκκαθαριστικές επιχειρήσεις κατά των επαναστατημένων Ελλήνων είχε ερημώσει την Πελοπόννησο και έφθασε ως το Μ. Σπήλαιο, όπου τον περίμενε βαριά ήττα. Ο ηρωικός ηγούμενος Δαμασκηνός
και οι μετ’ αυτόν παπάδες και καλόγηροι, έστειλαν περήφανη επιστολή στον Αιγύπτιο Πασά, που παραιτήθηκε από την ελπίδα να καταλάβει την αητοφωλιά των Μοναχών του Μ.Σπηλαίου και να υποχωρήσει άπρακτος. Στιγμές εθνικής έξαρσης και περηφάνιας, νικηφόρες, που είναι πολλές στις σελίδες του Αγώνα. Αν γνώριζαν οι άνθρωποι εκείνοι πού κληροδοτούσαν τις θυσίες τους, σε ποια εκφυλισμένη κοινωνία παρέδιδαν το ήθος τους και τον πατριωτισμό τους, ίσως ήταν πιο σώφρονες στις αποφάσεις τους και ενδοτικοί για τη ζωή τους που εξέθεταν στον έσχατο κίνδυνο. Επειδή στις ημέρες μας αμφισβητίες και μικρόψυχοι νεοέλληνες παρακάμπτουν τα γεγονότα και ερμηνεύουν με τη δική τους ελλειμματική ψυχοσύνθεση πράξεις του πολέμου εκείνου, που ξεκίνησε ως ανορθόδοξος και απέληξε ελευθερωτής του Γένους. Κυριακή 20 Ιουνίου 2010 θα γίνουν οι καθιερωμένες εκδηλώσεις μνήμης και τιμής στο μοναστήρι, με ανοιχτή πρόσκληση του κοινού και παρουσία εκπροσώπων του Κράτους. Ταυτόχρονα θα τιμηθεί και ο ηρωικός δάσκαλος (από την Κλειτορία) ο Αθανάσιος Λερούνης που ως εθελοντής, στο ΒΔ Πακιστάν, συναντήθηκε με τη φυλή των Καλλάσα στην ομώνυμη κοιλάδα, οι πολίτες της οποίας αισθάνονται και επιμένουν να είναι απόγονοι του Μ. Αλεξάνδρου. Ανάμεσά τους βρέθηκε ένας εμπνευσμένος δάσκαλος, ο Αθανάσιος Λερούνης, ως μέλος της μη κυβερνητικής οργάνωσης «Έλληνες Εθελοντές» και αφοσιώθηκε στην επανασύνδεση της ιστορίας από την εποχή του μεγάλου στρατηλάτη, την ανάδειξή της στο σύγχρονο κόσμο και τη διατήρηση και διάδοση της διαχρονικότητας του Ελληνικού Πολιτισμού. Ο Αθανάσιος Λερούνης βρήκε τη μαγιά, το αρχαίο φύτρο, αναγνώρισε την προέλευσή του και αγωνίστηκε για την παγκόσμια ανάδειξη της φυλής των Καλλάσα, ως απόδειξη της συνέχειας του ελληνισμού, που έφτασε τόσο μακριά οδοιπορώντας και πολεμώντας και δοξάζοντας την ηγέτη του Μ. Αλέξανδρο. Αυτό τον άνθρωπο θα τιμήσει (στο πλαίσιο της εκδήλωσης για την ιστορική νίκη) η Παγκαλαβρυτινή Ένωση, που γλίτωσε παρά τρίχα από τους Ταλιμπάν που τον συνέλαβαν και τον κράτησαν στα βουνά ως δήθεν κατάσκοπο. Μαζί του θα τιμηθούν και οι διακεκριμένοι διπλωματικοί, πρέσβεις, κ.κ. Δημ. Δόλλης και Πέτρος Μαυροειδής για τις επιτυχείς προσπάθειες που κατέβαλαν για την απελευθέρωση του Καλαβρυτινού Δασκάλου. Το Έθνος το κράτησαν ζωντανό στην περίοδο της δουλείας (και μετέπειτα) οι Μεγάλοι Δάσκαλοι του Γένους, αυτοί έσπειραν στις ψυχές των παιδιών, που στελέχωσαν το ελεύθερο Κράτος τη συνείδηση της εθνότητας, οι Έλληνες δάσκαλοι υπήρξαν πρωτοπόροι και μαχητές στους μετέπειτα απελευθερωτικούς και αμυντικούς αγώνες (Βαλκανικούς πολέμους και Έπος της Πίνδου), αυτοί έπεσαν πρώτοι ως έφεδροι αξιωματικοί εμψυχώνοντας τις μονάδες τους προς τις νίκες. Ο Αθ. Λερούνης είναι όλοι αυτοί που εκφράζονται με τους δικούς του παράτολμους αγώνες, που μεγάλωσαν τη σημερινή Ελλάδα έστω και με την έκταση και τους ανθρώπους μιας κοιλάδας εκεί κάτω στο φλεγόμενο Αφγανιστάν. Τέτοιοι δάσκαλοι που αυτοθυσιάζονται και συνεπαίρνονται από τις διαχρονικές ιδέες του ελληνικού πολιτισμού, μεγαλώνουν την Ελλάδα, πολύ. Ας ελπίσουμε, ότι το παράδειγμά του θα επαναφέρει στη σωστή ρότα της αποστολής τους και όσους, τυχόν, από τους τωρινούς είναι πεπλανημένοι και ιδεολογικά και παιδαγωγικά. Βρίσκονται, λόγω εποχής, εκτός της μεγάλης αποστολής τους. Αλλά αρκεί το παράδειγμα ενός Λερούνη, να προβληματίσει όσους δεν έχουν διαφθαρεί από τις φωνές των Σειρήνων του αιώνα μας. Και να προλάβουν να σώσουν, άλλη μια φορά το γένος, που το απειλούν πολλοί και μεγάλοι κίνδυνοι. |
