|
Περπατώντας στους δρόμους της πόλης, ακούοντας δριμύτατα παράπονα των συμπολιτών κατά της δημοτικής αρχής (παλιά ίδια ιστορία), βλέποντας την αφροντισιά γενικώς, το μόνο που σκέφτεται κανείς είναι ότι είναι περίεργο μέχρι ακατανόητο, πού το βρίσκουν το κουράγιο συμπολίτες των δημοτικών παρατάξεων που αναμειγνύονται στα κοινά και επιδιώκουν να εκλεγούν δημοτικοί σύμβουλοι. Η πόλη είναι χάλια. Μεταξύ μοντέρνου πεζόδρομου και μαχαλά
σε πολλά σημεία, ιδίως όπου οι σωροί των σκουπιδιών...σιτεύονται, οι γάτες και οι σκύλοι σιτίζονται από το Δήμο, αφού, όπου δοχείο απορριμμάτων εκεί και σκουπιδότοπος, βουνό. Δεν μπόρεσε τούτη η πόλη να ξεκολλήσει από την κακομοιριά της. Και τώρα θα γίνει και πρωτεύουσα του μεγάλου ενιαίου Δήμου της Αιγιάλειας, οι υπάρχοντες Δήμοι του οποίου αντιμετωπίζουν συναφή προβλήματα ελλιπούς χρηματοδότησης και διαθέσεως των απορριμμάτων και λυμάτων τους. Να μην έχει η Φτέρη έλατα, αναγκαίο κακό μετά την πυρκαγιά. Να ψιλοπρασινίζει το βουνό μετά τη φυσική και τεχνητή αναδάσωση που γίνεται, είναι ένα παρήγορο σημείο. Ο άνθρωπος που έδειξε εγκληματική αμέλεια στην έναρξη της φωτιάς, ο ίδιος προσπαθεί να αποκαταστήσει ό,τι εύκολα δεν αποκαθίσταται από τη μια μέρα στην άλλη. Το αιωνόβιο ελατοδάσος. Όμως να μην έχει νερό το δίκτυο, ντάλα καλοκαίρι (Κυριακή 13.6.10)είναι πλήρως απαράδεκτο για τη ΔΕΥΑ. Το χειρότερο δε είναι ό,τι κανένας δε γνωρίζει τι συμβαίνει. Κάπου υπάρχει διαρροή στο εσωτερικό δίκτυο. Κάπου υπάρχει η αγάπη μου, που λέει ο Χατζηδάκης. Και να φανταστείτε ότι τα κλειστά σπίτια πληρώνουν πάγιο, αναδρομικά μάλιστα, για υπηρεσίες που δεν παρέχονται. Αν δεν έρθει κλιμάκιο του ΔΝΤ να διαπιστώσει τα καταγγελλόμενα, ίσως δεν ευδοκήσει η ΔΕΥΑ, να συνδέσει το νερό που είναι κομμένο (και που έχει ξανακοπεί) για να μη ρίχνουμε τα λιόκρινα αν θα πρέπει να πάμε ως το βουνό με ένα δέμα εμφιαλωμένου ή με την ελπίδα να βρούμε τις βρύσες ανοιχτές. Γράφτα ,μου λέει ο Θανάσης. Αν δε μας...<γράψουν>, φίλτατε, θα πληροφορηθούν για τα χάλια της υπηρεσίας αυτής, οι αιρετοί (και αιρετικοί) άρχοντες μας. Στην πυρκαγιά, όποιοι το θυμούνται, το χωριό ξέμεινε από νερό. Επειδή η εργολαβία (εμπειρική και αδιάφορη)είχε συνδέσει τη δεξαμενή με πλαστικό αγωγό εξωτερικά, ο οποίος έλιωσε από την υπερθέρμανση. Ωστόσο οι λογαριασμοί – λογαριασμοί. Να είχαν τουλάχιστον αντίκρισμα! Απευθυνόμεθα στον Κύριο Κανένα. Επειδή κανένας δεν ανέλαβε ενεργό πρωτοβουλία, μετά την ειδοποίηση, ότι στο χωριό κόπηκε το νερό. Το Κράτος, στα αιτήματα για χρηματοδότηση απαντά με την παροιμία: Βόηθα με φτωχέ να μη σου μοιάσω. Που σημαίνει, βγάλτε τα πέρα με δικούς σας πόρους. Με εράνους, με φορολογία τοπική , με προσωπική εργασία. Είναι αναμενόμενο – κι ας μη μας το λένε – ότι με τον «Καλλικράτη»τα δημοτικά τέλη θα...εξαγριωθούν. Στο εξωτερικό – λέγεται – φοβούνται περισσότερο τους δημοτικούς λογαριασμούς παρά την εφορία.. Όπου νά ‘ναι...καλομελέτα κι έρχεται. Πώς γίνεται να περιοριστούν τα έξοδα του Κράτους, με τη σύμπτυξη των Δήμων και να είναι και οι δημότες ευτυχισμένοι; Δε μας τα κάμανε λιανά, να τα καταλάβουν και οι έσχατοι των δημοτών της ορεινής ζώνης, πώς θα λειτουργήσει το νέο σχήμα; Εμείς προαισθανόμαστε ποιοι θα είναι οι χαμένοι. Ο κ. δήμαρχος και οι συν αυτώ συνδαιτυμόνες, σε κάποιο κέντρο, ένα βράδυ, έπεσαν θύμα κάποιου αγνώστου υβριστή μπλόγκερ, κατά του οποίου υπέβαλαν μήνυση. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις ο λαός λέει: Πιάσ’ τ’ αυγό και κούρευτο. Τα δημόσια πρόσωπα (τουλάχιστον από τα τέσσερα της συντροφιάς) ήταν δύο. Τα «πήρε» κι αυτά η μπαλωθιά. Το ζήτημα είναι πότε επιτρέπεται να φωτογραφίζονται. Κατά την άσκηση των δημόσιων καθηκόντων τους, έχει καλώς. Αλλά στις ιδιωτικές τους στιγμές έχουν το δικαίωμα να αρνηθούν τη φωτογράφηση. Αφήνει όμως η τάση της προβολής; Η οποία εμπεριέχει την προσβολή, όπως συνέβη με το επίμαχο blog. Τι την ήθελε τη συνέντευξη ο κ. δήμαρχος, επ’ αυτού; Έδωσε έμμεση δημοσιότητα στο περιεχόμενο του χυδαίου υβριστή του. Στα ανέκδοτα από την αρχαιότητα, έχει γραφεί και τούτο που αφορά το μεγάλο στομάχι που πρέπει να έχει εκείνος που εκτίθεται στα κοινά. Στην αρχαία Αθήνα είχε και ο ένδοξος Περικλής τους πολιτικούς αντιπάλους του και τους υβριστές του. Μια νύχτα ένας πολίτης πήρε καταπόδι τον Περικλή, την ώρα που πήγαινε σπίτι του και τον σκυλόβριζε συνέχεια, ακόμη και όταν μπήκε στην αυλή του. Από πίσω εκείνος ο αγανακτισμένος πολίτης. Ο Περικλής δεν απαντούσε σε καμιά από τις ύβρεις του εξοργισμένου Αθηναίου. Τον χαρακτήριζε ιστορική εγκράτεια και νηφαλιότητα. Του είχαν βγάλει, μάλιστα, το προσωνύμιο Ολύμπιος. Πριν μπει στην πόρτα του κυρίως σπιτιού του, φώναξε ένα δούλο που κρατούσε αναμμένη τη δάδα για να υποδεχτεί τον κύριό του και του είπε. Φτάνει για μένα. Πάρε το φως και οδήγησε τούτο τον άνθρωπο σπίτι του μην πάθει κάποιο κακό στο σκοτάδι. Μεγαλείο ηγέτη αλλά και μάθημα πολιτικού ταμπεραμέντου. Γι αυτό και εκλεγόταν επί 40 χρόνια συνέχεια. Είχαμε μια παραλία, που με πολλούς τρόπους έσωζε το Αίγιο. Τον περασμένο αιώνα με τις σταφιδαποθήκες και τα εργοστάσια (επεξεργασίας και πακετοποίησης) του «μαύρου χρυσού» της Αιγιάλειας, στη συνέχεια με τη Χαρτοβιομηχανία – χαρτοποιϊα και την ΕΤΕΛ (σαπωνοποιϊα) δίπλα, αργότερα δε το εργοστάσιο Γλυκών Αφών Κλωνή και μεταπολεμικά το μεγάλο εργοστάσιο της Παναιγιάλειας Ένωσης Γεωργικών Συνεταιρισμών την ΠΕΣ, η οποία εξελίχτηκε στη δεύτερη σε παραγωγή μονάδα μετά εκείνη της Κρήτης. Φυσικά ο σιδ. σταθμός ήταν σημείο αναφοράς. Ζωή έδινε με την κίνηση των επιβατών και εμπορευμάτων. Ο πλάτανος (ο θρυλούμενος ως το δέντρο του Παυσανία, επειδή στα Αχαϊκά του ο πλυγραφώτατος περιηγητής τον αναφέρει)και στον ίσκιο του οι 12 κρουνοί (βρύσες) που έστελναν το νερό τους στη θάλασσα συνέχεια. Αξιοθέατο για τους επιβάτες του τρένου. Και άλλες πηγές υπήρχαν ανάμεσα στις σταφιδαποθήκες, κάποιες από τις οποίες είχαν ποιοτικό νερό. Κατέβαιναν από την πόλη να πιουν να δροσιστούν και με στάμνες , να πάρουν για το σπίτι. Μέσα από τα βράχια ανάβλυζε άφθονο και καθαρό νερό, απορροή της λεκάνης που σχημάτιζε το επίπεδο του βουλωμένου και του άλλου κάμπου. Τα βουνά με τα άφθονα χιόνια τροφοδοτούσαν ασταμάτητα τις υπόγειες δεξαμενές που υπερχείλιζαν. Παντού υπήρχαν βρύσες και βρυσούλες. Πολλές στέρευαν το καλοκαίρι. Αυτή τη ζώνη την παραλιακή, μετά την κατεδάφιση των σταφιδαποθηκών, αφού έπαψαν να επεξεργάζονται οι επιχειρηματίες τη σταφίδα, φιλοδόξησε ένας καλός δήμαρχος να την κάμει άλσος. Να δώσει στην κάτω πόλη ένα είδος Ψηλαλωνιών που υπάρχουν στην επάνω. Η ιδέα δεν ολοκληρώθηκε, για πολλούς λόγους. Ίσως ο κυριότερος ήταν που δεν τον ξαναψήφισαν οι αιγιώτες. Αυτή είναι η μοίρα των δημόσιων προσώπων και των πραγμάτων. Άλλαξαν οι εποχές. Νέες συνήθειες μπήκαν στη ζωή μας. Το καφενείο των νέων έγινε καφετέρια. Εκεί δεν παίζουν τάβλι και δηλωτή με...λουκούμι, ούτε πίνουν ούζο με στραγάλια και δεν πατάνε το αποτσίγαρο στο δάπεδο. Τα παιδιά προσαρμόστηκαν στην ...αμερικάνικη ποιότητα, στην άνεση και σε άλλο αισθητικό περιβάλλον. Χαμηλά φώτα, αλλιώτικη μουσική, σιγανές κουβέντες, αγόρια και κορίτσια, ατέλειωτες ώρες μαζί, παλμός και ζωντάνια, που παραξένευε τους παλιότερους. Ξοδεύτηκαν πολλά χρήματα, από προοδευτικούς επιχειρηματίες. Τα βράδια ήταν απόλαυση να κάθεσαι ή να βολτάρεις ανάμεσα σε φαντασμαγορικά κέντρα. Φαίνεται ότι παρααπλώθηκαν μερικά και κάποιοι ανώνυμοι δημιούργησαν πρόβλημα με καταγγελίες ότι παραβιάστηκε η νομιμότητα και το κράτος (δια των υπηρεσιών του) έβγαλε απόφαση να κατεδαφιστούν τα παράνομα κτίσματα, δηλαδή κάποιες απροσεξίες στην περιμάντρωση, να βγουν λίγα τετραγωνικά παραπάνω και σήμερα η ζημιά που θα προκύψει με τις κατεδαφίσεις, θα είναι πολλαπλάσια. Ως και ο Μητροπολίτης προέβη σε δημόσια έκκληση να αναβληθεί για το Φθινόπωρο η εφαρμογή της κατεδαφιστικής απόφασης ή να βρεθεί τρόπος μέσης λύσης. Δεν είναι οι καιροί κατάλληλοι για ακραίες αποφάσεις. Ανώνυμοι και εδώ οι καταγγείλαντες. Ανώνυμοι και οι μπλόγκερ για το δήμαρχο και την κοινωνική συντροφιά του. Και στο Αίγιο δρουν οι «γνωστοί άγνωστοι»των αθηναϊκών διαδηλώσεων, αλλά σε άλλο στυλ. Να δούμε πώς θα εξελιχτούν τα πράγματα, εκεί κάτω στο κοσμικό Αίγιο, όπου είχε μετακομίσει η νεολαία του. Όταν εντοπίζεται φορτίο λαθραίων τσιγάρων, ολόκληρο εμπορικό καράβι και υπολογίζεται η αξία των πακέτων τα οποία εάν επωλούντο με την επίσημη τιμή το κράτος θα εισέπραττε κάποια χρήματα, η ορθή διατύπωση για τους ρεπόρτερ είναι σε χρόνο μέλλοντα δηλ. οι φόροι που θα διέφευγαν (αυτή η περίφραση μπορούσε να χρησιμοποιηθεί) αντί του γραμματικού τύπου οι <διαφευξόμενοι > και όχι σε αόριστο β.΄<διαφυγόντες>, σα να είχε πωληθεί το φορτίο στη ζούλα και το κράτος έμεινε απέξω! Η περίπτωση θυμίζει αντικατάσταση ρηματικών τύπων σε όλους τους χρόνους, που μας ασκούσαν στο γυμνάσιο άλλοτε ποτέ. Το ελεύθερο ρεπορτάζ και μάλιστα σε απευθείας, από στήθους, μετάδοση χρειάζεται γνώση και χρήση της γλώσσας σε υψηλό βαθμό κατάρτισης. Πρόλαβε, το Λιμενικό, και εντόπισε (στο Θερμαϊκό) τη λαθραία μεταφορά χιλιάδων πακέτων τσιγάρων και πουθενά δεν έγινε λόγος για κάποιο μπόνους των ανδρών του περιπολικού ή ενός εσόδου στο Ταμείο των Λιμενικών. Φυσικά, θα πει κάποιος, το καθήκον τους έπραξαν. Και έτσι έγινε. Στο σύνολο των περιστατικών λαθρεμπορίας, σε ετήσια βάση, τα οφέλη για το κράτος είναι πάμπολλα. Το να αμείβεται η ευσυνειδησία των υπαλλήλων του Λιμενικού (αλλά και κάθε υπηρεσίας) είναι προς τη θετική κατεύθυνση. Όταν στους ελέγχους των αυτοκινήτων, αν είχαν αγοράσει το σήμα, είχαν το αυτοκόλλητο ότι πέρασαν ΚΤΕΟ, είχαν το σήμα της ασφάλειας στο τζάμι, οι τροχονόμοι δεν άφηναν ...κουνούπι να περάσει. Ήταν το μικροόφελος που υποκινούσε το ενδιαφέρον να γίνονται οι έλεγχοι συστηματικά. Σήμερα, λένε οι στατιστικές, κυκλοφορούν κάπου 500.000 Ι.Χ. ανασφάλιστα και Θεός φυλάξοι μην πέσει ένα τέτοιο πάνω σου. Δε θα τολμούσαν να πάνε ούτε από τη μια γωνία στην άλλη, αν το κράτος, δεν έκοβε αυτό το bonus από τους τροχονόμους. Είναι κι αυτό ένα πρόσθετο κίνητρο. Δεν υπάρχουν «ήρωες», «άγιοι» και κορόϊδα, με υπερβάλλοντα υπηρεσιακό ζήλο. Δες τε τι γίνεται στην πόλη και σκεφτείτε ανάλογα. Αντίθετα, σε καταδότες, για φοροδιαφεύγοντες, προσφεύγει το εισπρακτικό σύστημα, το οποίο αδυνατεί να ανταποκριθεί στο ρόλο του, να περισώσει και να μαζέψει τα νόμιμα έσοδά του, το ίδιο το Κράτος. |
